Iustitia pro Zbigniewo

Sąd widzi, ale nie reaguje. Jak wyrok z 2009 roku zabetonował bezprawie na 17 lat? TL;DR (Skrót) W 2009 r. WSA w Warszawie widział, że decyzja o moim zwolnieniu nie została doręczona (Organ nazwał to „uchybieniem formalnym”). Sąd zamiast stwierdzić nieistnienie decyzji, oddalił skargę z powodów proceduralnych, betonując patologię. To systemowy błąd: sądy ignorują dowody na bezprawie (np. brak doręczeń czy fałszywe zeznania), jeśli nie są one „głównym tematem” sprawy. W systemie prawnym istnieje groźna choroba. Nazywam ją „urzędniczymi klapkami na oczach”. Polega ona na tym, że Sąd lub Urząd widzi rażące naruszenie prawa (np. brak doręczenia decyzji albo fałszywe zeznania), ale odwraca wzrok, twierdząc: „To nie jest przedmiotem tego konkretnego postępowania”. Idealnym dowodem na tę patologię jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 października 2009 r....

Dyktatura posiadania: Dlaczego system chroni sprawcę, a ofiarę zmusza do płacenia? TL;DR System często chroni status quo (stan faktyczny), nawet gdy powstał bezprawnie. Powstaje asymetria kosztów : instytucja broni się „za darmo”, obywatel płaci, by odzyskać prawdę. W praktyce to wojna na wyniszczenie — wygrywa ten, kto dłużej wytrzyma zasobami i procedurą. Żyjemy w przekonaniu, że prawo służy do ochrony sprawiedliwości. To piękna teoria. Praktyka pokazuje jednak brutalny mechanizm: prawo w pierwszej kolejności chroni posiadanie – czyli stan faktyczny. Nawet jeśli ten stan został uzyskany np. przez organ państwa w sposób bezprawny. Uwaga definicyjna: gdy piszę „posiadanie”, używam tego słowa w sensie opisowym — jako mechanizmu obrony status quo i domniemania poprawności stanu faktycznego. Nie chodzi mi o akademicki spór o cywilistyczne pojęcia, tylko o praktykę: ciężar i koszt odwrócenia skutków przerzuca się ...