Iustitia pro Zbigniewo

Countdown Timer

PROTOKÓŁ BEZPRAWIA: 27 lat egzekucji na art. 2 i 7 Konstytucji RP To, co organy Policji nazywają „procedurą”, w rzeczywistości jest wielopoziomowym deliktem konstytucyjnym . Przez blisko trzy dekady państwo polskie wobec mojej osoby przestało działać jak państwo prawa, a zaczęło działać jak maszyna do ochrony własnych błędów – kosztem życia obywatela, oficera i ojca. Art. 7 Konstytucji RP: „Organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa.” Dowody w pigułce: Zaświadczenie KMP (18.11.2025, art. 217 k.p.a.) : w aktach osobowych brak dowodu doręczenia rozkazu 5123/1998. WSA (II SA/Go 29/26) : skarga odrzucona mimo pouczenia organu – błędne pouczenie nie „legalizuje” ślepej uliczki. MSWiA (art. 37 k.p.a.) : państwo broni tezy „doręczono/ostateczne”, bez wskazania materialnego dowodu doręczenia. Na skróty: 1. Fundament fikcji: skutki z niedoręczonego aktu (art. 7) 2. Oficer w masce cywila: upokorzenie statusu (2002–2006) 3. Pułapki ...

„Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej”. Tak brzmi fundament naszej ustawy zasadniczej. Przez 27 lat mojej walki z systemem te piękne słowa stały się dla mnie jedynie pustą deklaracją, za którą kryje się cynizm urzędników i systemowa egzekucja na funkcjonariuszu. Jako autor tekstów literackich i oficer bezprawnie pozbawiony przydziału służbowego, obnażam dziś mechanizm, w którym państwo zamiast chronić obywatela, zastawia na niego pułapki . W skrócie: To wpis o „efekcie domina”. Jedno naruszenie zasad państwa prawnego uruchamia lawinę: od fikcji w aktach, przez pułapki proceduralne, po konsekwencje zawodowe, finansowe i rodzinne. Na skróty: I. Naruszenie zasady Państwa Prawnego: fikcja i pułapki II. Sprawiedliwość społeczna: paradoks KRK i alimentów Podsumowanie: efekt domina I. Naruszenie zasady Państwa Prawnego: Fikcja i pułapki Państwo prawne to takie, którego organy ...

27 lat bez doręczenia. Koniec gry „w szachy” z urzędem Od 27 lat zmagam się z machiną, która za wszelką cenę próbuje zatuszować fakt, że rozkaz z 1998 roku nigdy nie został mi skutecznie doręczony. Obserwując ich kolejne proceduralne uniki, zadałem sobie fundamentalne pytanie: dlaczego w ogóle muszę grać z nimi w te urzędnicze „szachy”? W skrócie: organ państwowy nie jest „przeciwnikiem przy stoliku”, który ma prawo blefować. Organ ma ustawowy obowiązek działać na podstawie i w granicach prawa. Dlatego kończę etap dyskusji o „świstkach” – uderzam w ich milczenie : skarga na bezczynność ma zmusić ich do pokazania akt i dowodów. Na skróty: Grzech pierworodny (2002): wiedzieli i nic nie zrobili Prawo do wykonywania zawodu Policjanta Rozpoznanie bojem: „wpuszczenie w maliny” Szach i mat: mój manewr taktyczny Prawniczy teatr absurdu Bez wyroku, bez doręczenia, bez prawa – i dlaczego teraz zegar tyka Grzech pierworodny i gwałt na Konstytucji (Rok 200...